मराठीतील सुंदर कवितांमध्ये हृदयाला स्पर्श करण्याची आणि मनांना प्रेरणा देण्याची जादू आहे. उर्दू कविता तिच्या सौंदर्य, तीव्रता आणि भावनिक जोडणीमुळे ओळखली जाते ज्यामुळे इतर कोणत्याही भाषेत असे अनुभवणे अशक्य आहे. प्रेम आणि कौतुक, निसर्ग आणि सौंदर्य यांच्या बाबतीत, उर्दू भाषेच्या प्रत्येक श्लोकात काव्यात्मक स्पर्श असतो जो ती अधिक प्रभावी बनवतो.
आपल्या डोक्यात एक सुंदर म्हण आहे.
कोणास ठाऊक त्या आत्म्याने आपल्यापासून काय लपवले आहे.
आनंद हा आपल्यासमोरील प्रत्येक गोष्टीचा सार आहे.
त्या आत्म्याने आपल्याला आनंदाचा अर्थ देखील शिकवला आहे.
त्या आत्म्याने शांतपणे, शांतपणे सांगितले आहे.
ज्याने अनेकदा अंधारात हसत घालवले आहे.
माहिती विसरून, त्याने कधीही दूरपर्यंत सांगितले नाही.
त्या आत्म्याने आपल्याला प्रत्येक क्षण जगायला शिकवले आहे.
कधी सूर्यप्रकाशासारखे, कधी पावसाच्या थेंबासारखे.
त्या आत्म्याने आपल्याला प्रत्येक क्षण जगायला लावले आहे.
आनंद हसत, आनंदाने,
अश्रू अनेकदा शांतपणे ओतले गेले आहेत.
त्या आत्म्याबद्दल आपण काय सांगू शकतो? महत्त्व
ज्याने आपल्याला प्रत्येक क्षणी डोके आणि डोळे दिले आहेत तो
आपण काहीही बोलत नाही, पण तो जाणतो
ही सावली आपल्या हृदयातील खोली ओळखते
तो आपल्यासाठी अनेकदा स्वतःच्या अन्नाची काळजी घेतो
आईला नेहमीच स्वर्गाचे प्रतीक मानले गेले आहे
प्रश्न. आपल्याला का माहित नाही की आपला पिताच आपल्याला स्वर्गाचा मार्ग दाखवतो
आपण देवाच्या शक्तीबद्दल ऐकले आहे
प्रश्न. देवाने आपल्याला त्याच गोष्टीद्वारे त्याची शक्ती दिली आहे
देवदूत स्वर्गात फिरतात
प्रश्न. आपण आपल्या पित्याच्या रूपात एका देवदूताला आपले स्वतःचे मानले आहे. तो निर्माण झाला आहे.
आपण नेहमीच प्रार्थना करतो की आपले जीवन त्याच प्रकाशात जगावे.
ज्याने आपल्या पहिल्या श्वासापासून आतापर्यंत आपल्याला त्याच्या हृदयाजवळ ठेवले आहे.
हुसेनची स्तुती करण्यासाठी माझ्यापर्यंत पोहोचू नकोस,
मी ज्यावर प्रेम करतो ती सुंदर आहे.
तुझ्यासोबतच्या चांदण्या, गप्पांचे क्षण आणि
काही क्षणांचे हास्य यामुळे माझा प्रत्येक दिवस सुंदर बनतो.
या जगात, गालिब, मी तिला पाहू शकतो.
तिच्यासारखेच तिचे केसही अद्भुत आहेत.
तिची नजरच तिचे सौंदर्य आहे.
माझे सौंदर्य अवर्णनीय आहे.
जेव्हा सौंदर्यात नाजूकपणा रुजलेला असतो,
रात्रही त्याचा पुरावा घेऊन येते.
लाखो रुपये कमावण्याचा सुगंध नाहीसा होत नाही.
तुमचे प्रेम मरत नाही; ते प्रेम बनते.
तुमची आठवण तुमच्या प्रेमाला समुद्रात घेऊन जाते.
तुम्ही लाखो रुपये थांबवले तरी तुम्ही बंडखोर बनता.
मदरबारात नफा-तोट्याची चिंता असते.
एक गरीब माणूसही खरा प्रेम बनतो.
थोडा वेळ थांबा, तुम्ही तुमच्या डोळ्यांपेक्षा लहान अश्रू बनता.
माझ्या भावना खऱ्या सोबती बनतात.
कधीकधी सत्याचे सार अंबर बनते.
कधीकधी तुम्हीही अत्याचारी बनता.
फारुख, मी हे सुंदर चेहरे जवळून पाहिले आहेत.
ते एका गरीबाला विसरतात आणि हजारो श्रीमंतांना मिठी मारतात.
तिचे ते सुंदर कमल डोळे
प्रेमाचे मूर्त स्वरूप असलेले तिचे डोळे हे तिचे मोहक डोळे आहेत
मी जेव्हा जेव्हा तिला विचारतो,
तिचे लांब डोळे नेहमीच मला एक नजर टाकतात
जर मी बसून तिला दोन जगात घेऊन जातो,
तो चेहरा, ते केस, ते गाल, तिचे डोळे आहेत
जर कोणी मागण्याच्या जगात काही केले असेल,
जग मला तिच्या डोळ्यांचे उदाहरण देते
हे हुसेनच्या लोकांनो, गर्विष्ठ होऊ नका.
तुमच्याकडे हृदय नाही, पुन्हा प्रेमात पडू नका.
जर तुम्हाला जगाची भीती वाटत असेल तर पुन्हा कोणासमोर कबूल करू नका..
देव आज प्रेमींना वाचवो, नेहा जी.
सुंदर लाल रंगाचे कपडे घालून बाहेर आल्या आहेत.
जेव्हा मी माझ्या प्रेयसीच्या सौंदर्याकडे पाहतो तेव्हा जग माझ्यात गुंतलेले दिसते. जेव्हा मी तिच्या विश्वासूपणाकडे पाहतो तेव्हा मी सर्व गोष्टींमध्ये गुंतलेले असतो.
तुझ्या सौंदर्याबद्दल आणि तारुण्याबद्दल एक कविता लिहा.
जर तुला हवे असेल तर तुझ्या आयुष्यासाठी तुझे नाव लिहा.
देवाने तुला त्या मादक डोळ्यांनी आशीर्वाद दिला आहे.
जर तू त्यांच्याबद्दल लिहित नाहीस तर तू काय लिहावेस?
माझे कौतुक करणारे तुझे ओठ.
जर तू फुलांच्या वर्षावाबद्दल लिहित नाहीस तर तू काय लिहावेस?
तुझे स्मित ज्याने मला मंत्रमुग्ध केले आणि माझे हृदय मोहित केले.
जर तू जादूच्या परिणामाबद्दल लिहित नाहीस तर तू काय लिहावेस?
मी तुला मनापासून प्रेम केले, पण मी तुला शोधू शकलो नाही.
जर तू नशिबाबद्दल लिहिले नाहीस तर तू काय लिहावेस?
मी तुझी इच्छा आतून ऐकली, आता तुझे जीवन काहीच नाही.
तुझ्याशिवाय, मृत्यूबद्दल लिहू नकोस, तू काय लिहावेस?
सौंदर्य आणि मादकता ही सौंदर्याची सीमा आहे.
प्रेम ही परिपूर्णतेची मर्यादा आहे.
दु:खाच्या तीव्रतेने हसणे.
ही आपल्या पश्चात्तापाची मर्यादा आहे.
सौंदर्य डोळ्यांना दिसत नाही.
जे दिसते ते सर्व सुंदर नसते.
सौंदर्य हे हृदयाच्या किरणांसारखे असते, अय्याज,
जे प्रत्येकजण अनुभवू शकत नाही.
आज प्रेमाचा अर्थ बदलला आहे.
सुंदर दिसणे आणि चांगले मन असणे याचा काही उपयोग नाही.
फॅशन ही आजकाल शहरात चर्चा आहे.
सुंदर पत्नी असणे हे खरे व्यक्तिमत्व आहे.
शिक्षणासोबत हुशार असणे देखील आवश्यक आहे.
काय करावे? समाजात, पत्नीला सोबत घेऊन जाणे ही एक सक्ती आहे.
जर पत्नी सक्षम नसेल तर ती पतीला लाज आणते.
आणि जर ती सक्षम होण्याचा प्रयत्न करते तर ती कुटुंबाला बदनाम करते.
तिचे सौंदर्य अतुलनीय होते.
मला माहित नाही कोणाचे सौंदर्य अतुलनीय आहे.
ती चंद्र होती की तिची चांदणी.
मी हा प्रश्न कोणालाही विचारत नाही.
तीच माझे स्वप्न बनली होती.
ती मिळवण्याची माझी एकमेव इच्छा होती.
मी ते कसे मिळवले? तो प्रश्न गेला.
तू तुझे प्रेम कबूल केलेस, पण मी केले नाही.
तरीही प्रेमात पडणे हे माझे उत्तर होते.
मी त्याचीच वाट पाहत होतो.
हसत, तिने मला उत्तर दिले.
ती जिथे असेल तिथे आनंदी राहो.
ही माझी प्रार्थना आहे.
हसत, तू, तिची मध्यस्थी करणारी,
या हृदयावर तुझे प्रेम पाठवले.
तिचे सौंदर्य अतुलनीय होते.
मला माहित आहे कोणाचे सौंदर्य अतुलनीय आहे.
ते सुंदर, सुंदर फूल, पुस्तकातला तो विसरलेला चेहरा. उन्हातला तो सोनेरी, सोनेरी चेहरा. ते मोहित, गुलाबी डोळे. शब्दांमध्ये ती जादू, हृदयातली ती जादू. उकाबी उकाबीची ती वेदनादायक नजर. कधी आनंदी, कधी बेशुद्ध. आता सावध, आता अर्ध-तंद्री. एकदा हरवले की, नजर हरवली. ते मोहित, मद्यपी रूप. ओठांवर काळोख नाही, डोळ्यात काजळ नाही. हातात बांगड्या नाहीत, पायात पायल नाहीत. पण सुंदर, जणू तारणहार.
